نترس از هجوم حضورم چیزی جز تنهایی با من نیست

سلام هموطن عزيزم
تويي كه هر لحظه به يادت هستم و حس مشتركمان همين است كه هميشه در فكر وطنمان هستيم
هم وطن عزيزم سالهاي زيادي است كه عده ي زيادي از ما در غربت و عده ي زيادي هم در وطنمان زندگي مي كنيم
همگي ميدانيم كه قوم بازي و قوم پرستي است كه ما را به اين روز رسانده
همگي ميدانيم كه اگر متحد شويم همه چيز درست است
همگي مي دانيم كه كي دشمنان است
همگي مي داينم غربت بد است
همگي ميدانيم كه كودكانمان زير چكمه هاي 72 ملت لگد مال شدند
همگي مي دانيم كه اجساد برادرانمان را كرم ها تا مغزشان خوردند تا اجازه ي كفن شان صادر شد…
همگي مي دانيم كه زنان و دختران زير لگد هاي همان 72 ملت و يا بسي بيشتر لگد مال شدند و مورد ت ج ا و ز قرار گرفتند…
همگي مي دانيم كه فقر در كشورمان غوطه ور است و مردم در گردابش غرقه اند
ولي…
افسوس كه خم هم به ابرويت نيامد
آن روزي كه ديدمت مي رفتي طلاهايت را به ستاد يكي از كانديداها دادي گفتم چرا؟ پرخاش كردي و گفتي به تو چه؟عقيده ام است. گفتم چرا به كشور خودت اعتقاد نداري؟ خنديدي و گفتي كشور؟؟؟ آن خ ر ا ب ش د ه را مي گويي؟ گفتم: كشورت است اينطور نگو …به من خنديدي و رفتي و طلاها و پولهايت را به ستادش دادي مامور ستاد طلا و پولت را گرفت و به بغل دستي اش گفت: افغوني پدر سوخته! همين را نگفت؟ حماقت كردي هم وطن عزيزم
مثل همان حماقت ات كه در صفوف سفارت كردي انجايي كه مامور ايراني نام ها را مي خواند و نام كسي نام قومش بود و تو و دوستانت از ته دلت به نامش خنديدي و به جان هم افتاديد باز هم حماقت كردي هم وطن خوبم… و بعد ان مامور ايراني آمد جدايتان كرد و تا دور ها به هم ديگر فحش ناموسي دادين و رفتين و بعد وقتي از هم جدا شدين مامور به عقلتان شك كرد و زير لب فحشتان داد به ناموس هر دويتان….
از كدامشان بگويم كه وقتي در اتوبوس با تو حرف مي زنم سر ميچرخاني و ايراني صحبت مي كني آن هم با كدام لهجه و ايراني ها زير لب به لهجه ات مي خندند و مسخره ات مي كنند…
برايت مي گويم از كارهايت اي هم وطن دوست داشتني ام
ان هنگامي كه از ترس نرفتن به افغانستان؛وطن ات… به بالاي ساختمان رفتي و خود را از بالاي 5 طبقه به پايين پرت كردي و باز هم آنان تو را مداوا نكردند همان هايي كه خودت را به خاطر وطنشان انداختي پايين تو را با همان حال به مرز رساندند و بعد به محض اينكه خوب شدي رفتي و خاله و عمه و دايي ات را برداشته بر گشتي بچه هايشان را مجبور كردي طعم تحقيري كه من چشيدم بچشند و بد بختشان كردي چرا كه آنها بي مدرك اند و نبايد درس بخوانند و بايد فقط عمله باشند تا آخر عمرشان… وقتي جنازه ي برادرت ته رود خانه ماند هيچ كس جمع اش نكرد تا بو بگيرد و يك شب شهرداري رفت و كمي خاك رويش پاشيد باز بو آمد و سگهاي ولگرد جمع شدند و با جسد اش جشن گرفتند. از آينده ي بچه هاي تنهايت بترس هم وطن خوبم…
هم وطن عزيزم كمي به فكر خودت باش
كمي به فكر وطن ات باش
وطن ات را دوست داشته باش
اعتقادت را صرف اين مسخره بازي ها نكن خواهش مي كنم كه نه م ح م و نه م ا ن با ما نيست.
اميدوارم كه از من دلخور نباشيد
روزگار به كامتان
به اميد اتحاد ملي